Φίλοι αναγνώστες .Βρίσκεστε σ΄αυτό το blog με δική σας ευθύνη . Ενδεχομένως κάτι που θα διαβάσετε εδώ ίσως να το θεωρήσετε ύβρη ή να σας θίξει ή να σας προσβάλλει . Πρέπει να γνωρίσετε πως δεν έχουμε καμία τέτοια πρόθεση . Έχοντας λοιπόν αυτό υπ΄όψιν δύο είναι οι επιλογές σας : α) να φύγετε απ΄το blog αυτό , διακόπτοντας την ανάγνωσή του ,ώστε να αποφύγετε πιθανή προσβολή των ηθικών , θρησκευτικών ή άλλων αξιών σας , β) να παραμείνετε αποδεχόμενοι ότι και να διαβάσετε δεν θα σας προσβάλλει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο . Εμείς απ΄την πλευρά μας θα προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε και να προβάλουμε τις πραγματικές ανθρώπινες αξίες , έχοντας πάντα ως γνώμονα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την αλήθεια . Αν παρ΄όλα αυτά υπάρξει κάποιο πρόβλημα , επικοινωνήστε μαζί μας στο γνωστό e-mail omadaethnikonlakonias@gmail.com. Καλή συνέχεια !
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΑΠΛΟΥ ΕΛΛΗΝΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΑΠΛΟΥ ΕΛΛΗΝΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΑΠΛΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

“Έστ‘ ήμαρ, ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται και ες αεί έσεται!”

(Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΡΗΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΥΘΙΑΣ ΝΙΚΑΝΔΡΑΣ)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΕΣΥ


Συνήθως ούτε γράφω, ούτε ομιλώ, εκτιμώντας τη σιωπή, που εκφράζει περισσότερα απ‘ ότισκέπτεται ο νους…
 Όμως η δεινή θέση, στην οποία βρέθηκε η χώρα αυτή που ζω κι αγαπώ, έδωσε την αφορμή να οπλιστούν οι πένες, των ανθρώπων σαν κι εμένα: Που προτιμούσαν μέχρι τώρα, να σιωπούν…

  Είμαι ένας απλός γιατρός του ΕΣΥ, μετά από 39 χρόνια συνεχούς εργασίας κι έξη χρόνια βαριάς εργασίας για να σπουδάσω… Έχω δυό παιδιά, που θα ζήσουν μόνιμα στο εξωτερικό κι εγώ θ‘απομείνω τελικά κάποια στιγμή γέρων και …μόνος!

 Μπορεί να μη «σκαμπάζω» από οικονομικά, αλλά διάβασα πολύ, διάφορες γνώμες κι απόψεις κι έτσι, νομίζω, πως μπορώ να ζωγραφίσω αυτό που συνέβη, ρίχνοντας τη χώρα μου στο βάραθρο της αναξιοπρέπειας και ντροπής και τα νιάτα, σε μια «αναγκαστική μετανάστευση»… (Εδώ «σταχυολόγησα» όσες απόψεις ταιριάζουν στη δική μου εκδοχή! Αυτές παραθέτω, με δική μου συρραφή!).
Σαν νέος «κούναγα μαντήλια» αποχαιρετώντας μελλοντικούς εργάτες… Τώρα σ‘ ότι το πιο δραστήριο κι εξαιρετικό απ‘ τη νεολαία μας…

 Αν έχω δίκιο ή άδικο, λίγη έχει σημασία… Ίσως ν‘ αποτελέσει κίνητρο μιας συζήτησης… Ας σκεφτόμαστε μεγαλόφωνα αυτό το χρονικό διάστημα, οπουδήποτε μπορούμε, στις πλατείες, στους χώρους εργασίας, στις φιλικές ή συνδικαλιστικές συγκεντρώσεις, στα σπίτια μας, πιθανότατα να βρεθεί λύση από εμάς, όχι απ‘ αυτούς, που μέχρι σήμερα εκλέγαμε, ώστε να βρίσκουν λύσεις για τα προβλήματά μας… Άλλωστε αυτοί μας οδήγησαν ως εδώ, πως, άραγε, θα μας βγάλουν τώρα από τον Λαβύρινθο;;;

ΜΥΘΩΔΙΑ

ΜΥΘΩΔΙΑ